West Ham pod wodzą Ted'a Fenton'a

1950-1962

Ted Fenton został sprowadzony do klubu w 1948roku, aby pomóc Paynter'owi odbudować zespół po wojnie. Wcześniej Fenton występował dla West Ham'u w latach 1934-1946 (brał udział w zwycięskim meczu w "War Cup”). W tym czasie rozegrał 201 meczy i strzelił 44 gole, był także 5-krotnym reprezentantem Anglii. W 1950r. został następcą Charlie'go Payntera, który postanowił przejść na emeryturę. Tym samym West Ham United ostatecznie odciął pępowinę od Thames Ironworks.

Fenton jako menedżer starał się wybiegać w przyszłość. Nalegał na stworzenie akademii, która miała dostarczać pierwszej drużynie utalentowanych juniorów, ale jego postulaty nie zostały w pełni spełnione, z powodu ograniczonych funduszy klubu. Menedżer podpisał kontrakty z takimi zawodnikami jak John Dick oraz Malcolm Allison, którzy swoją postawą wywarli ogromy wpływ na dalsze losy klubu. Ten pierwszy został zauważony przez Fenonta podczas służby wojskowej. Natomiast Allison występował dla Charlton Athletic. Niestety z powodu gruźlicy Allison został zmuszony do przedwczesnego zakończenia kariery. W tym czasie był mentorem dla młodego Bobby'ego Moore'a, Noela Cantwallera oraz wielu innych zawodników wchodzących w wiek seniora. Ponadto do drużyny również dołączyli John Bond, Dave Sexton, Jimmy Andrews, Frank O'Farrell i Tommy Moroney. Każdy z nich był oryginalną częścią „Cafe Cassettari" rozpoczętą przez Ted'a Fenton'a.

"Cafe Cassettari" znajdowała się na przeciwko Boleyn Ground, gdzie Fenton zorganizował ciepłe posiłki dla zawodników. To miejsce, stało się obiektem gorącej dyskusji w zespole, które zapoczątkowało narodziny stylu „West Ham'u United”, czyli umiejętnego rozgrywania piłki. Tradycja tego miejsca była jeszcze przez długi czas kontynuowana przez kolejnych menedżerów, w tym Johna Lyalla i Harry'ego Redknappa.

O'Farrell i Moroney zostali sprowadzeni do West Ham'u w 1949r. Obydwaj brali udział w zwycięskim meczu reprezentacji Irlandii przeciwko Anglii na Goodison Park w 1949r. John Bond został sprowadzony jako pierwszy piłkarz w 1950r. i grał w zespole przez kolejne 15 lat, popularnie był nazywany maszyną do strzelania goli, a co ciekawe występował na pozycji prawego obrońcy. Ponadto w zespole występowali jeszcze Cantwell oraz Jimmy Andrewsa, który został sprowadzony z Dundee United. Początkowo bardzo często pojawiał się w wyjściowej jedenastce, ale ostatecznie utracił miejsce w składzie na rzecz Malcolm'a Musgrove.

Fenton wprowadził do zespołu pomysły z kontynentu, odnawiając metody treningów i inspirując się grą wyżej rozstawionych zespołów. Fenton w szczególności był pod wrażeniem reprezentacji Węgier z lat 50, prowadzonych przez Ferenca Puskasa i był to rdzenny punkt programu "Casseteri Cafe" i akademii. Ernie Gregory powiedział : "Zwykle przed meczem zjadaliśmy kurczaka albo rybę z tostem, lecz Dr Thomas doradził nam wszystkim aby dwie godziny przed meczem posilić się stekiem z ryżem. Niedługo później pozostałe kluby poszły w nasze ślady". Jednak nie wszystkie zmiany w klubie nastąpiły z rozporządzenia dotychczasowego menedżera. Osobistym mentorem Musgrove'a był Allison, który przygotował dla młodego zawodnika specjalny program treningowy. Jednak to nie był jedyny piłkarz, który służył pomocą swojemu menedżerowi. Fenton przez cały okres pracy w klubie namawiał swoich piłkarzy aby po zakończeniu kariery zajęli się trenerką. Na zmianach w klubie, również skorzystała akademia, która podobnie jak pierwszy zespół brała udział w poza rutynowym szkoleniu.

West Ham powoli, lecz sukcesywnie rozwijał się z sezonu na sezon, dzięki czemu w 1958 roku zespół Fentona zdołał wrócić do Division One. 

West Ham pod wodzą Ron Greenwood'a

Lyall i Greenwood z Pucharem Anglii

1962-1974

Greenwood przez 4 lata, był asystentem w Arsenal'u, a w 1962r. objął stanowisko menedżera w West Ham'ie. "Młoty" w Division One występowały od 1958r. W pierwszym sezonie klub zakończył rozgrywki na 6 miejscu, a następnie 14 i 16. Pod wodzą Greenwooda „The Hammers” regularnie kończyli rozgrywki w czołowej „dziesiątce” oraz stał się pretendentem w pucharach.

Jednak zespół ustabilizował swoją pozycje ligową dopiero w 1964r. kiedy menedżer Ron Greenwood poprowadził „The Hammers” do pierwszego poważnego sukcesu. W finale FA Cup West Ham pokonał Preston North End 3-2, ale wynik pozostawał sprawą otwartą niemal do ostatniego gwizdka sędziego. Wówczas Ronnie Boyce precyzyjnym strzałem wykończył akcję całego zespołu i West Ham po raz pierwszy w historii sięgną po Puchar Anglii. Natomiast Johnny Sissons trafił do księgi rekordów jako najmłodszy strzelec gola w finale Pucharu Anglii. Kolejny wielki sukces West Ham święcił rok później, ale tym razem w Pucharze Zdobywców Pucharu, triumfując 2-0 nad TSV 1860 Monachium.

Droga do finału w tych rozgrywkach wiodła przez spotkania z RKC Genk, Spartą Praga, Lausanne oraz Realem Saraggosą. Po meczu z TSV Moore stwierdził, że sekretem ich sukcesu był Martin Peters. " W Europie potrzebni są zawodnicy o wyższych umiejętnościach, a Martin dodawał jakość naszej grze." Jednak to Moore został wybrany zawodnikiem meczu. Wraz z niedoświadczonym Alanem Sealey'em musieli zastąpić w linii ataku kontuzjowanych napastników Byrne'a i Brabooka. Po spotkaniu Greenwood powiedział : "To był najlepszy mecz Bobby'ego za mojej kadencji. Technicznie był perfekcyjny.", ale Moore odwracał uwagę od swojej osoby, stwierdzając. " To był kawał dobrego futbolu, zagraliśmy naprawdę dobrze przeciwko świetnej drużynie."

W kolejnym sezonie West Ham awansował do finału Pucharu Ligii, ale tym razem nie udało się powtórzyć sukcesu z poprzednich lat. Górą w finale okazał się West Bromwich Albion, który pewnie pokonał „Irons” 6-3.

Jednak największym sukcesem tego zespołu, było sięgnięcie reprezentacji Anglii po Puchar Świata.. Klubowe trio Bobby Moore (kapitan), Martin Peters w pomocy i Geoff Hurst w ataku odegrali kluczową role w tym sukcesie. Moore jako nastolatek został zauważony przez jednego ze skautów West Ham'u w 1955 roku, a niespełna trzy lata później zadebiutował w pierwszym zespole, zmieniając chorego Malcolm'a Allison'a. Utalentowany nastolatek pojawił się na murawie z numerem szóstym, z którym nieprzerwanie występował przez kolejne 16 lat, a w wieku 20 lat został już mianowany nowym kapitanem zespołu. W 1962r. po raz pierwszy doświadczył zaszczytu gry dla reprezentacji Anglii. Mimo młodego wieku nie przeszkadzało mu to w otrzymaniu kapitańskiej opaski niespełna rok później, z którą występował nieprzerwanie przez kolejnych 90 spotkań.

Natomiast Peters był uważany za niezwykle utalentowanego piłkarza. Alf Ramsey stwierdził nawet, że Peters wyprzedził swoją epokę. W klubie występował przez 11 lat, a jego debiut nastąpił w 1962 roku. Był niezwykle uniwersalnym zawodnikiem. Występował na wszystkich pozycjach, włącznie z pozycją bramkarza !

Hurst nie był codziennym napastnikiem, gdyż zazwyczaj nie grzeszył skutecznością w rozgrywkach ligowych, ale za to w pucharach nie miał sobie równych. Jego strzelecki rekord zostały pobite dopiero 30 lat później przez Robbie'go Fowler'a. Pierwotnie był pomocnikiem, jednak Greenwood dostrzegł w nim zadatki na dobrego napastnika i jak się później okazało miał w tym sporo racji.

W klubie przez długi czas, również grali John Bond, Ken Brown, skrzydłowy Eddie Bovington, pomocnik Ronnie Boyce, lewy obrońca Jack Burkett, prawy obrońca Joe Kirkup. Postrachem bramkarzy byli Johnny Byrne i Brian Dear. Natomiast przyszły menedżer klubu Harry Redkanpp występował na pozycji skrzydłowego. Dostępu do bramki strzegł Jim Standen. W tym czasie w klubie zadebiutował pierwszy czarnoskóry zawodnik John Charles.

Przez kolejne kilka sezonów Greenwood systematycznie wprowadzał do klubu młodych zawodników takich jak : Billy Bonds, Trevor Brooking, Frank Lampard Sr, Clyde Best, John Mcdowell, Alan Sealey oraz Bobby'ego Fergusona.

W 1975r. West Ham po raz drugi w historii sięgną po Puchar Anglii. W finale „The Hammers” zmierzyli się z Fulham, w barwach, którego występował Bobby Moore. West Ham zwyciężył po dwóch golach Alana Taylora.

Osobny artykuł na temat R.Greenwooda

West Ham pod wodzą Johna Lyalla

1975-89

Następcą Greenwood'a został mianowany John Lyall, który poprowadził West Ham do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, gdzie jego drużyna niestety przegrała z Anderlechtem 4-2. Dwa lata później w 1978r. klub spadł do Second Division, ale mimo to młody menedżer nie stracił swojej posady. Co ciekawe o obliczu drużyny nadal stanowili w większości piłkarze, którzy sięgnęli po ostatni Puchar Anglii. W 1980 roku West Ham po raz trzeci sięgną po to trofeum. Rywalem West Ham'u był Arsenal, a jedyną bramkę w meczu strzelił Trevor Brooking. W 1981 roku, West Ham awansował do finału Pucharu Ligii, gdzie przegrał 2-1 z Liverpool'em. W tym samym roku klub powrócił do First Division. W następnych 3 latach West Ham za każdym razem kończył rozgrywki w pierwszej dziesiątce, a w sezonie 1985/86 zajął najwyższe 3 miejsce w historii klubu. Jednak 3 lata później ten sam zespół ponownie opuścił szeregi First Division, a John Lyall został zwolniony ze stanowiska menedżera. W tym czasie był najdłużej pracującym menedżerem w jednym klubie. W West Ham'ie spędził 15 lat. 

Osobny artykuł na temat J.Lyalla

Macari i Bonds

1989-1994

Miejsce Lyall'a zajął Lou Macari, który w West Ham'ie pracował niespełna osiem miesięcy. Zrezygnował z pracy w klubie po tym jak jego nazwisko było łączone z nieprawidłowościami finansowymi w jego poprzednim klubie Swindon Town. Na nowego menedżera został mianowany Billy Bonds. Niestety legendarny piłkarz, nie zdołał odrobić strat do czołówki i na zakończenie sezonu zespół uplasował się tylko na siódmej pozycji, ale już rok później popularny „Bonzo” poprowadził swój zespół do awansu. Lecz w nowej Premier League West Ham zajął ostatnie miejsce i ponownie przyszło im występować w drugiej lidze. Jednakże rozbrat z najlepszymi trwał tym razem tylko rok i tym razem przygoda West Ham'u z Premiership trwała zdecydowania dłużej. Jako beniaminek West Ham zajął 13 miejsce, ale mimo to Billy Bonds został poinformowany, że w przyszłym sezonie menedżerem klubu będzie Harry Redknapp, a on sam może zostać dyrektorem sportowym. "Bonzo" jednak zareagował bardzo emocjonalnie i podał się do dymisji.

Era Harry'ego Redknappa

1994-2000

Pierwszym transferem nowego menedżera był Tony Cottee, który wrócił na Upton Park z Everton'u. Do drużyny również dołączyli Don Hutchison, Mike Marsh, Julian Dicks i Ian Dowie. Redkanpp także starał się sprowadzać utalentowanych piłkarzy jak Joey Beauchamp, Matthew Rush, Steve Jones i Matty Holmes. Cottee tworzył linie ataku z Trevorem Morleyem, a wspomagał ich Ian Bishop, Dale Gordon oraz agresywny Martin Allen w pomocy.

W sezonie 1994/95 West Ham ponownie uniknął spadku, ale tym razem sprawa rozstrzygnęła się dopiero na kilka kolejek przed zakończeniem sezonu. Natomiast w ostatniej kolejce West Ham sprawił nie lada sensację remisując u siebie z Manchesterem United, który potrzebował zwycięstwa aby trzeci raz sięgnąć po tytuł najlepszego zespołu Premier League. Przed spotkaniem eksperci nie dawali większych szans podopiecznych Redknappa, ale w zespole „The Hammers” fantastyczne zawody rozegrała linia defensywna; Ludek Mikloso (bramkarz), Alvin Martin, Steve Potts, Tim Breacker i Julian Dicks.

W okresie przygotowawczym Redknapp ponownie skoncentrował się na wzmocnieniu defensywy. Jako pierwszy drużynę ze wschodniego Londynu wzmocnił reprezentant Danii; środkowy obrońca Mark Rieper. Natomiast w styczniu 1996 został sprowadzony środkowy obrońca reprezentacji Chorwacji Slaven Bilić, który trafił do West Ham'u za rekordową kwotę 1.65mln funtów. Sezon 1995/96 West Ham zakończył na 10 miejscu.

Co najważniejsze w tym momencie sprawa Jean-Marc Bosman'a dobiegała końca. Dzięki temu wyrokowi, Redknapp mógł jeszcze bardziej otworzyć się na zagraniczne rynki transferowe. Do tej pory w każdym zespole mogło występować jedynie trzech zagranicznych piłkarzy, ale zmiana orzeczenia otworzyła furtkę dla wielu zagranicznych piłkarzy. W tym samym czasie West Ham pożegnał wielu zawodników (Hutchison, Burrows, Morley, Marsh, Holmes, Boere i Gordon, którzy zostali sprzedani lub rozwiązano z nimi kontrakty).

Sezon 1996/97 miał być przełomowym momentem dla klubu. Redknapp postawił sobie ambitne cele i można śmiało powiedzieć, że były chyba najambitniejsze transfery w historii klubu, lecz chyba najmniej produktywne w całej jego historii. Menedżer West Ham'u sprowadził reprezentanta Rumunii Florin'a Raducioiu (napastnik) i skrzydłowego Paulo Futre z AC Milan. Raducioiu opuścił klub zaledwie po sześciu miesiącach gry, natomiast Futre rozegrał tylko jedno spotkanie od pierwszych minut. Przez długi czas leczył kontuzję kolana, a później zapowiedział zakończenie kariery. Sytuacji klubu nie poprawił także Marco Boogers, który po otrzymaniu czerwonej kartki uciekł z do Holandii, a także Dimitrescu, który miał problemy z otrzymaniem pozwolenia na pracę. Przez cały ten czas West Ham miał problemy ze złożeniem linii ataku. W takiej sytuacji przełomowa „kampania” wydawała się z góry przegrana. Redknapp próbował ratować jeszcze sezon sprowadzając na zasadzie wolnego transferu Michaela Hughesa i wypożyczając Hugo Porfirio ze Sportingu Lizbona. Ponadto do pierwszej drużyny zostali włączeni Rio Ferdinand i Frank Lampard Junior. Niestety i te zabiegi okazały się mało skuteczne. W okresie Świąt Bożego Narodzenia, „United” znalazł się w strefie spadkowej, a w sześciu kolejnych meczach zdobył tylko jeden punkt i w ten sposób wylądował na samym dnie tabeli.

Wobec realnego zagrożenia spadkiem, zarząd przeznaczył środki finansowe na wzmocnienia drużyny. Do zespołu dołączył młody napastnik John Hartson, który trafił do West Ham'u z Arsenal'u, za rekordową kwotę 3.3 miliony funtów. Z Newcastle sprowadzono kolejnego napastnik Paula Kitsona (1,2 mln) oraz pomocnika Steve'a Lomasa z Manchesteru City (1,6 mln). Jak się później okazało sprowadzenie tych piłkarzy było przysłowiowym strzałem w „dziesiątkę”. Obydwaj napastnicy w 12 spotkaniach strzelili 13 goli. W szczególności kibice zapamiętali ich występy przeciwko Tottenham'owi [4-3] oraz Chelsea [3-2]. Natomiast John Hartson miał spory udział w pogromie Sheffield Wednesday [5-1]. Dzięki temu zwycięstwu Harry Redknapp zachował swoją posadę w klubie.

Udana końcówka sezonu 1996/97 rozbudziła w kibicach nadzieję na znacznie lepszy sezon. W tym celu do klubu zostali sprowadzeni pomocnicy Eyal Berkovic z Southampton, Trevor Sinclair i Andy Impey z QPR. Niestety cały sezon zespół „The Hammers” musiał sobie radzić bez swojego kapitana Julian'a Dicks'a, który musiał przejść operację kolana. Natomiast z klubu odeszli tacy zawodnicy jak Marc Rieper, który został sprzedany do Celtic'u oraz Slaven Bilic, który zasilił szeregi Evertonu. Ich miejsce w zespole zajęli David Unsworth (reprezentant Anglii do lat 21) i Ian Pearce.

Od nowego sezonu West Ham United, również zaczął grać nowym ustawieniem 5-3-2. Dzięki tej zmianie na miejsce w zespole mogli liczyć Rio Ferdinand i Frank Lampard. Niestety w tym sezonie Redknapp nie mógł zbyt liczyć na usługi Paula Kitsona, który cały czas zmagał się z urazami, przez co wystąpił w jedynie 13 spotkaniach i strzelił tylko 4 gole. W związku z tym Harry Redknapp sprowadził do klubu kolejnego napastnika Sammasi'ego Abou, który kosztował „United” 250,000 funtów. Natomiast John Hartson podobnie jak w poprzednim sezonie znakomicie wywiązywał się ze swoich strzeleckich zadań. W pomocy z każdym meczem coraz lepiej spisywał się młody Frank Lampard, a do tego bardzo dobrym transferem okazał się Trevor Sinclair, który był motorem napędowym „The Hammers” i po raz pierwszy od dłuższego czasu, West Ham United znalazł się w górnej części tabeli, zajmując 8 miejsce na zakończenie sezonu.

W sezonie 1998/99 Harry Redknapp ponownie koncentrował się na zagranicznym rynku transferowym. Do klubu przybyli tacy zawodnicy jak Marc Keller – reprezentant Francji, kameruńczyk Marc-Vivien Foe oraz Javier Margas. Drużynę uzupełnili doświadczeni zawodnicy jak Ian Wright i Neil Ruddock. Ponadto zespół wzmocnili Scott Minto i Shaka Hislop, który przybył do West Ham'u na zasadzie wolnego transferu.

Słaby start w wykonaniu West Ham'u chyba nikogo nie zaskoczył, lecz tym razem zespół sukcesywnie rozpędzał się z meczu na mecz. Względny spokój na Upton Park zakłócił incydent jaki miał miejsce na treningu. John Hartson został w trakcie treningowej gierki został ostro potraktowany przez Eyala Berkovica. Wówczas Walijczyk „odwdzięczył” się kopem w twarz. Co gorsze cały incydent zarejestrowała kamera jednego z kibiców przyglądającemu się treningowi. Nie długo później taśma też trafiła w obieg i klub był zmuszony do sprzedaży Hartson'a. Napastnik trafił do Wimbledon'u za 7,5 mln funtów, a dodatkowo był to jego najsłabszy sezon w barwach West Ham'u United. Bez wątpienia wpływ na taką postawę miała spora nadwaga, z którą od jakiegoś czasu wzmagał się reprezentant Walii.

Część funduszy z tego transfery zostało przeznaczona na zakup nowego napastnika. Celem Redknapp'a stał się Paolo Di Canio, który w poprzednim sezonie jeszcze w barwach Sheffield Wednesday odepchnął sędziego Paulo Alcock'a. Do drużyny dołączył także pomocni Marc-Vivien Foe, który kosztował klub 3,5 miliona funtów.

Sezon 1998/99 West Ham United zakończył na imponującym 5 miejscu w tabeli i zarazem po raz pierwszy w historii ligi odmówiono zespołowi udziału w rozgrywkach Pucharu UEFA z powodu nowych przepisów. Aby zakwalifikować się do rozgrywek Pucharu UEFA, West Ham United musiał przebrnąć przez inne rozgrywki, a konkretnie przez Puchar Inter-Toto. W ostatecznym rozrachunku podopieczni Harry'ego Rednkappa uzyskali awans do Pucharu UEFA. Był to pierwszy kontakt West Ham'u z europejskimi rozgrywkami od ponad 20 lat. Menedżer „Młotów” wzmocnił zespół Paule, Wanchope'm z Derby County, który tworzył nowy duet napastników z Paolo Di Canio.

W sezonie 1999/2000 miała nastąpić stabilizacja West Ham'u jednak po raz kolejny sprawy komplikowały nieustające kontuzje. Wielu zawodników odniosło obrażenia w trakcie europejskich rozgrywek, lecz mimo wielu przeciwności klub ze wschodniego Londynu bardzo dobrze radził sobie w lidze i na półmetku rozgrywek plasował się w górnej części tabeli. Jednak w późniejszym okresie zmęczenie oraz wąska kadra dała znać o sobie i West Ham zakończył sezon tylko na 9 miejscu.

Ponadto w trakcie tego sezonu w zespole zadebiutowali Joe Cole i Michael Carrick, którzy po raz pierwszy wystąpili w spotkaniu z Aston Villa w Pucharze Ligii. Absolwenci Akademii zajęli miejsce zdjętych z boiska Emmanuela Omoyimniego i Paulo Wanchope, który w całym sezonie strzelił 12 goli w 33 spotkaniach. Jednak przez kibiców został bardziej zapamiętany jako nieobliczalny piłkarz, który potrafił seryjnie marnować wiele dogodnych sytuacji strzeleckich.

Po sezonie klub opuścił także Marc-Vivien Foe. Za pieniądze uzyskane z transferu Rednkapp sprowadził na Upton Park Frederica Kanoute.

Koniec ery Rednkapp'a

Sezon 2000/01 był ostatnim sezonem pracy Redknappa na stanowisku menedżera West Ham'u United. To był bardzo nieudany sezon począwszy od kontuzji (w szczególności odczuwalny był brak Trevora Sinclaira, ale i także Ian Pearce), kończąc na nieudanych transferach. Do klubu na zasadzie wypożyczeń trafili Christian Bassili i Kaba Diawara. Z wolnego transferu został sprowadzony Davor Suker (który podobno zarabiał 50,000 funtów tygodniowo, a wystąpił w zaledwie 8 meczach). Kolejnym nieudanym transferem był Ragnvald Soma. Natomiast klub opuścił Rio Ferdinand, który został sprzedany za rekordową kwotę (na Wyspach Brytyjskich) 18 milionów funtów do Leeds United. Po tym transferze nasiliła się krytyka klubu. W szczególności krytykowano brak dodatkowych klauzul w umowie, które mogłyby przynieść West Ham'owi dodatkowe profity w przyszłości.

Po tej transakcji Redknapp miał przystąpić do wzmacniania zespołu, ale oprócz tego otrzymał 300,000 funtów premii, decydując się nie przeznaczy całej kwoty uzyskanej z transferu na wzmocnienia. Szeregi West Ham'u wzmocnił Rigobert Song, który został sprowadzony z Liverpool'u. Podobnie jak poprzednie transfery Redknappa, ten również nie należał do udanych. Kolejny piłkarz jaki trafił na Upton Park, również został sprowadzony z Liverpoolu, a był to Titi Camara, który przybył do klubu ze sporą nadwagą i był kompletnie bez formy. Luke po Ferdinadzie załatał reprezentant Szkocji Christian Daily, który został sprowadzony za 1,75mln funtów. Łącznie Redknapp wydał na transfery 8 milionów. Jak się później okazało transfery przeprowadzone przez Redknapp'a posłużyły kibicom jako amunicja przeciwko menedżerowi. Z punktu widzenia kibiców jedynie na Upton Park sprawdzili się Hannu Tihinen wypożyczony z Viking Stavanger i Svetoslav Todorov. Na zakończenie sezonu West Ham United zajął 15 miejsce w tabeli. Na tym etapie relacje na linii Redknapp - zarząd uległy znacznemu pogorszeniu. Menedżer oczekiwał od klubu 12 milionów na transfery, którego jego zdaniem miały pozwolić klubowi na powrót do czołowej szóstki. Lwia część tej sumy miała zostać przeznaczona na transfer Robert'a Laurent'a, który był klientem Willie'go McKay'a bliskiego przyjeciala Redknapp'a.

Nie długo później Redknapp na łamach kibicowskiego zinu Over Land and Sea (OLAS) publicznie skrytykował zarząd, głównie lamentującym o ciągłym braku funduszy na transfery. Po tym wydarzeniu współpraca na linii zarząd – Redknapp była już niemożliwa i wówczas 54-letni menedżer stracił posadę na Upton Park. Wraz z nim klub opuścił jego długoletni asystent Frank Lampard Senior, co również wiązało się z odejściem jego syna Frank Lampard'a Juniora, który został sprzedany do Chelsea za 11 milionów funtów. Następcą Redknapp'a został Glenn Roeder.

Historia - część III