Historia - część I

» Historia - część I

West Ham United od 1904 roku rozgrywa swoje spotkania na stadionie Boleyn Ground, który może pomieścić 35,647 osób.

Klub formalnie istnieje od 1900 roku, ale w rzeczywistości funkcjonuje od 1895 roku, kiedy występował pod szyldem Thames Ironworks F.C., który powstał na pozostałościach zbankrutowanego klubu Old Castle Swifts F.C. (założonego w 1892r.)

Thames Ironworks F.C. początkowa występował w "London League" (I miejsce w sezonie 1897/98), po czym dołączył do rozgrywek w Southern League (Dywizja II , I miejsce w lidze w sezonie1898/99) oraz Western League (zwycięstwo w lidze w sezonie 1907/08). Od 1919r. West Ham występuje w ogólnokrajowej Football Leauge. Początkowo "United" przystąpił do rozgrywek w Division Two, ale już po czterech latach świętował swój pierwszy awans do Division One. W ponad 115 letniej historii klubu najniższym szczeblem rozgrywek na jakim występował zespół ze wschodniego Londynu była Division Two (dzisiaj znana jako Championship). W swoim dorobku West Ham United zapisał 3 zwycięstwa w rozgrywkach FA Cup : w 1964, 1975 i 1980. Natomiast w 1923 i 2006 "United" dotarł do finału tych rozgrywek. Jednak wówczas lepsi okazali się Bolton Wanderers i Liverpool FC. W 1965 West Ham zwyciężył w już nie istniejących rozgrywkach Puchar Zdobywców Pucharów. W tym samym Pucharze w 1975 roku "The Hammers" ulegli w finale Anderlechtowi Bruksela 4-2. W 1999 roku podopieczni Harry'ego Redknappa zanotowali zwycięstwo w mało prestiżowych rozgrywkach Intertoto. West Ham był również pierwszym triumfatorem w "War Cup" w 1940 roku. Najlepszy wynik w rozgrywkach ligowych, klub zanotował w 1986 roku zajmując 3 miejsce w lidze. West Ham, był również dwukrotnym finalistą Pucharu Ligii (1966 i 1981), a w 1964 roku klub dopisał do swojego dorobku "Tarczę Wspólnoty”.

W 1965 roku, BBC przyznało nagrodę West Ham'owi "BBC Sports Personality of the Year Team Award", odznaczenie za zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharu.

Old Castle Swifts F.C.

Thames Ironworks, a tym samym West Ham United, powszechnie uważa się, że powstał na pozostałościach upadającego klubu Castle Swifts F.C. w 1895 roku. Old Castle Swifts powstał w 1892r. na wniosek pracodawcy Donald'a Currie (właściciela firmy Castle Shipping Line). Pierwsze swoje spotkania, klub rozgrywał na przeciwko dzisiejszego posterunku policji w dzielnicy West Ham. Klub był pierwszą profesjonalną drużyną w Essex, składająca się w głównej mierze ze szkockich pracowników, którzy po za swoja stałą pensją, otrzymywali dodatkowe premie za występy w drużynie.

W sezonie 1892/93 zespół sięgnął po West Ham Charity Cup, pokonując w finale Barking Woodville.

"Po meczu tłum kibiców zbiegł się wokół trybuny, gdzie Burmistrz wręczył srebrny puchar, kapitanowi Castle Swifts. Niestety piłkarzom nie zostały wręczone pamiątkowe medale, gdyż zleceniobiorca nie zdążył wykonać medali w terminie. Jednak Comeford z Komitetu Pucharu, oznajmił, że medale zostaną wręczone piłkarzom jak najszybciej będzie to tylko możliwe.

Thames Ironworks F.C.

W 1895 roku Currie wycofał się ze sponsorowania Castle Swifts, czym doprowadził klub do bankructwa. Nie długo później budynki klubowe i Hermit Road zostały wystawione na sprzedaż. Kupcem okazał się Arnold Hills (lokalny biznesmen, sportowiec, entuzjasta sportu i zdrowego odżywiania), jeden z dyrektorów Thames Ironworks Shipbuilding Co.Ltd.

Hills miał dołączyć do zarządu spółki w 1880r., w wieku 23 lat. W tym czasie spółka była już renomowaną firmą na brytyjskim rynku, a w swoim dorobku miała takie produkcje jak : HMS Warrior, a do tego wkrótce miała zbudować HMS Albion oraz pancerniki. W tym niezwykle gorącym okresie zmian gospodarczych, kompanią wstrząsały poważne fale strajków (1889, 1890, 1891), w których udział brały wszystkie jednostki pracownicze. Robotnicy Thames Ironworks walczyli o lepsze pensje, wygodniejsze godziny pracy oraz bezpieczeństwo. Po złamaniu ostatecznego strajku, reputacja Hillsa wyraźnie podupadła wśród pracowników, a ponadto rok później spotkał się z wyraźną presją kierownictwa, które nakazało mu znalezienie jakiegoś rozwiązania w tej patowej sytuacji.

W bezpośredniej odpowiedzi na to zaczął szereg inicjatyw mające na celu podnieść morale pracowników. Hills już w tym czasie sponsorował drużynę krykieta, biegaczy, sekcję wioślarstwa oraz zespół kolarzy, ale jego inicjatywy nie ograniczały się jedynie do sportu, ale i także szeroko pojętej kultury. Wszystko to zostało przedsięwzięte jako część jego planu "systemu koleżeństwa" i "systemu dochodowego", w którym przedstawił sposób premiowania pracowników oraz pozostałe przywileje.

W 1895r., można było zaobserwować wyraźny wzrost zainteresowaniem futbolu na Wyspach Brytyjskich. Wielkim echem odbił się finał Pucharu Anglii pomiędzy West Bromwich Albion i Aston Villą, a do tego z każdym dniem wzrastała ranga lokalnych lig. Hills uznał to za dobry powód do założenia klubu piłkarskiego, który w jego oczach miał poprawić stosunki panujące na linii zarząd – pracownicy.

Po uzbieraniu odpowiednich funduszy na stworzenie zespołu oraz przejęciu Hermit Road, Hills przystąpił do działań mających na celu zachęcić pracowników, jak i lokalną społeczność do zainteresowania się tą inicjatywą. Nazajutrz w robotniczej gazecie oraz pobliskich sklepach pojawiły się broszury informujące o powstającej drużynie.

Klub został zarejestrowany pod nazwą Thames Ironworks F.C., a osobą która pomagała tworzyć struktury klubu był David Taylor (pracownik kompanii, a także sędzia w lokalnych ligach). Nowo powstały zespół został oparty na kilku piłkarzach Castle Swifts oraz juniorach Thames Ironworks, którzy swoje spotkania rozgrywali już od 1892 roku (75 zwycięstw w 81 pojedynkach). Kapitanem zespołu został mianowany najbardziej doświadczony piłkarz Robert Stevenson, który w przeszłości występował dla Woolwich Arsenal.

Arnold Hills to także były absolwent Uniwersytetu w Oxford, utalentowany piłkarz, członek związku piłkarskiego i biegacz. Jego uniwersytecka przeszłość miała kluczowy wpływ na pierwsze stroje „Irons”. Podobnie jak akademicy z Oxford, zespół przywdział całe granatowe trykoty. Jako wegetarianin, dobry chrześcijanin i członek komitetu prohibicji , Hills regularnie głosił o negatywnych skutkach picia alkoholu i głównie pod jego wpływem, klub został przedstawiony jako zdecydowany przeciwnik alkoholu. W efekcie czego „Hills” był pierwszym przydomkiem zespołu. W późniejszych latach, kiedy stopniowo zanikał już jego wpływy w klubie, zaoferował spłatę długów, jeśli wszyscy zawodnicy zdeklarują się nie spożywać alkoholu.

W strukturach klubu pojawiły się kolejne osoby. Na pierwszego trenera zespołu został mianowany pracownik przedsiębiorstwa Ted Harsent, Francis Payne (sekretarz Thames Ironworks) został prezesem i dyrektorem klubu,a Tom Robinson został jednym z trenerów i fizjoterapeutą, taką samą rolę pełnił w Old Castle Swifts.

Początkowa koncepcja Arnold'a Hills'a opierała się wyłącznie na czysto amatorskich zasadach, przeznaczona i wyłącznie dla pracowników. Do gry zgłosiło się 50 robotników, którzy za występy w drużynie otrzymywali skromne stypendium. Aby zaspokoić liczbę uczestników stworzono podwójny harmonogram zajęć. Treningi odbywały się dwa razy w tygodniu (we wtorek i czwartek), na oświetlonym terenie szkoły Trinity Church na Barking Road. Trening głównie składały się z wojskowych ćwiczeń, które prowadził Tom Robinson. Stan amatorski klubu, za którym opowiadał się Arnold Hills miał być kością niezgody miedzy nim, a dyrekcją, która chciała przeistoczyć się w profesjonalny klub, ze względu na rosnącą pozycję piłki nożnej.

Syd King napisał:

" W lecie 1895r., kiedy nad brzegami Tamizy wznoszono wielkie okręty wojenne, kilku pasjonatów piłki nożnej postanowiło stworzyć klub piłkarski dla pracowników Thames Ironworks. Podobnie jak wszyscy marzyliśmy o dogonieniu północy. Niektórzy z nas już mieli styczność z tym sportem, ale byli i tacy, którzy dzięki tej inicjatywie dopiero co się zapoznawali z zasadami tej gry. Początkowo nikt nie zakładał przeistoczenia się w profesjonalny klub. Miała być to jedynie forma rozrywki dla pracowników.”

Zgodnie z założeniami pierwszy zespół składał się i wyłącznie z pracowników kompanii. Drużynę tworzyli : Thomas Freeman (strażak), Walter Parks (urzędnik), Johnny Stewart, Walt Tranter, James Lindsay (wszyscy kotlarze), William Chapman, George Sage, William Chamberlain i praktykant Charlie Dove, który w późniejszym okresie miał ogromny wpływ na dalsze losy klubu.

Swój pierwszy mecz „Irons” rozegrali 12 października z Chatham Town. Spotkanie obserwowało 3000 widzów, ale niestety ku ich rozczarowaniu, gospodarze ulegli gościom, aż 5-0. Jednak jeszcze w tym samym roku zespół sięgnął po West Ham Charity Cup.

W 1896r., z rozgrywek „London League”, wycofał się Royal Ordnance Factories FC, który został eksmitowany ze swoich terenów i w rezultacie był zmuszony do rozgrywania spotkań na obiektach lokalnych rywali. Tak stan rzeczy nie mógł trwać zbyt długo i miejsce zespołu w lidze zajął Thames Ironworks, który w tym samym czasie dzięki inicjatywie Arnolda Hillsa przeniósł się na Memorial Ground. Miejsce to nie tylko było boiskiem dla piłkarzy (Hills określił je najdłuższym torem rowerowym w Londynie), ale i także korzystali z niego pozostali pracownicy przedsiębiorstwa oraz lokalna społeczność. W pierwszym sezonie w London League, Thames Ironworks na zakończenie sezonu zajęli drugie miejsce. Choć w rzeczywistości kończyli go na czwartym, jednak po wycofaniu z ligi 1st Scots Guards oraz London Welsh, zespół automatycznie został przesunięty na drugą pozycję.

Thames Ironworks F.C. Powoli zwracał się w stronę profesjonalizmu, o czym najlepiej świadczy fakt przystąpienia do rozgrywek Southern League (Dywizja II) w 1898 roku. Tym samym idea klubu dla pracowników stopniowo przechodziła do lamusa (choć w dalszym ciągli mogli zapisywać się na treningi). Przed rozpoczęciem rozgrywek Hills przeznaczył 1000 funtów na zakupy nowych piłkarzy. W wyniku poszukiwań Francisa Payne'a zespół wzmocnili Charlie Craig, Syd King (obydwaj byli uważani za najlepszych bocznych obrońców w lidze) oraz David Lloyd. Jednakże za nieprofesjonalne podejście do negocjacji, Payne został zawieszony na jakiś czas przez władze ligi.

„Irons” już w pierwszym sezonie swojej gry w Southern League, obok QPR, Sheppey United i Bristol Rovers wywalczyli awans do pierwszej dywizji. Jednak gra na wyższym szczeblu rozgrywek okazała się znacznie trudniejszym zadaniem. Na zakończenie sezonu piłkarze Ironworks uplasowali się na przedostatnim miejscu i żeby zachować byt pierwszoligowca musieli stoczyć baraż z Fulham FC, który pewnie wygrali 5-1.

West Ham pod wodzą Syd Kinga

Charlie Paynter i Syd King

W czerwcu 1900 roku, Thames Ironworks po zmianach w statusie firmy, nie była już w stanie dłużej finansować klub piłkarski. W tym samym miesiącu zespół wycofał się z rozgrywek Southern League, ale już niespełna miesiąc później do życia powołano West Ham United Football Club. Syd King został mianowany dyrektorem generalnym klubu oraz jego menedżerem. Natomiast osobą, która miała mu pomagać wprowadzeniu zespołu był Charlie Paynter. Sekretarzem mianowano L.M Bowena. Mimo że klub nie był już formalnie związany z Thames Ironworks, to w potocznym języku nadal występował jako „Irons” lub „The Hammers”, a w szczególności zachował się model klubu "klasy robotniczej", którego stan utrzymywał się jeszcze przez wiele dekad.

Odrodzony klub rozgrywał swoje mecze na boisku Memorial Ground w dzielnicy Plaistow, ale niedługo później klub został zmuszony do przeprowadzki na nowy obiekt. Los sprawił, że West Ham wylądował w dzielnicy Upton Park. Nowemu obiektowi nadano nazwą „The Castle”. Z tego też powodu w 1904 roku wprowadzone pierwsze zmiany w herbie. W tle skrzyżowanych „Młotów” pojawił się zamek, który symbolizował rezydencję Anny Boleyn z dynastii Tudorów.

Budowa stadionu została sfinansowana przez lokalnych biznesmenów oraz browary. Jego pojemność wynosiła 20000 (w tym 2000 miejsc siedzących), a stadion ostatecznie przemianowano na The Boleyn Ground (jednakże powszechnie jest znany, jako Upton Park). W swoim pierwszym meczu na nowym obiekcie West Ham spotkał się z lokalnym rywalem Millwall FC, który podobnie jak „The Hammers” wywodził się z hutniczej branży, ale reprezentował konkurencyjną firmę. Na inauguracji pojawiło się 10.000 kibiców, a West Ham zwyciężył 3-0.

Daily Mirror napisał :

"West Ham United rozpoczął sezon w najbardziej okazałym stylu, pewnie pokonując Millwall 3-0 na nowo otwartym stadionie w dzielnicy Upton Park ."

Wczesne losy obydwu klubów są ze sobą powiązane, lecz po zakończeniu I Wojny Światowej drogi obydwu klubów wyraźnie się rozeszły. „The Lions” odrzucili ofertę dołączenia do Football League, z której nie omieszał się skorzystać West Ham. W 1920 (lub też 1926) roku niechęć obydwu stron została jeszcze bardziej podgrzana, po tym jak do strajku wywołanego przez firmy w East End (kibice West Ham'u),nie dołączyły i nie poparły strajków związki zawodowe z Isle Of Dogs (kibice Millwall). Niechęć obydwu klubów trwa do dnia dzisiejszego.

W 1901r. West Ham dołączył do "Western League" (kolejne rozgrywki obok rozgrywek Southern League Division I), gdzie po sześciu latach występów sięgną po mistrzostwo ligi.

1920-30

Jeszcze pod wodzą Syd King'a, ale już rosnącą pozycją Charlie'ego Paynter'a. Po zakończeniu I Wojny Światowej, West Ham United wstąpił w szeregi ogólnokrajowej Football League i tylko dzięki odpowiedniej ilości głosów mógł przystąpić od razu do rozgrywek „Second Division” (w tym samym czasie formowała się trzecia liga). Zaledwie po cztery sezonach gry w drugiej lidze, West Ham wywalczył swój pierwszy awans do First Division. Przez kolejnych 11 lat gry wśród najlepszych zespołów, „Młoty” tylko dwukrotnie zdołały się znaleźć w górnej części tabeli (w 1926/27 i 1929/30), a Syd King w końcu zbudował drużynę grającą atrakcyjny futbol, opierając swoją grę na takich zawodnikach jak Vic Watson, Jimmy Ruffell, Syd Puddefoot i Ted Hufton.

W 1923r. West Ham awansował do finału Pucharu Anglii, który po raz pierwszy w historii został rozegrany, na nowo wybudowanym Empire Stadium, bardziej znanym jako "Wembley". Przeciwnikiem „Młotów” był Bolton Wanderers, a wydarzenie to przerosły najśmielsze oczekiwania organizatorów. W oficjalnych statystykach spotkanie obserwowało około 130.000 widzów, ale według naocznych świadków na stadionie miało się znajdować nawet 300.000 osób. Porządku na stadionie pilnował biały koń „Billy”, który miał za zadanie pilnować, aby nikt nie wdarł się na murawę. W skutku czego ten mecz został określony " "The White Horse Final ". West Ham przegrał 2-0, ale spotkanie stało się wielkim wydarzeniem w Wielkiej Brytanii.

W późniejszym okresie lat 20-tych na trybunach Boleyn Ground zaczęto inicjować piosenkę „I'm forever blowing bubbles”, a wszystko przez pewnego gracza lokalnej drużyny School Park, który był uderzający podobny do chłopca z obrazu "Bubbles" namalowanego przez Sir John Everett Millais. Motyw z obrazu został wykorzystany do reklamy opery mydlanej „I'm forever blowing bubbles”. Murray bo tak się nazywał ten chłopiec był także testowany przez West Ham, a w swojej szkolnej drużynie występował z kilkoma piłkarzami „Młotów”. Dyrektor szkoły, a zarazem przyjaciel menedżera West Ham'u zmieniając słowa piosenki zaczął nucić tą melodię podczas szkolnych spotkań, a z czasem melodia przeniosła się na Upton Park i od tego momentu melodia ta stała się hymnem West Ham'u United.

West Ham pod wodzą Charlie'go Payntera

1932-1950

W 1932 roku Syd King został zwolniony z funkcji menedżera. 59-latek był pogrążony w alkoholizmie i z tego też powodu zmarł kilka miesięcy później.

Jego następcą został mianowany dotychczasowy asystent Charlie Paynter, który po 35 latach pracy w klubie na rozmaitych pozycjach doczekał się swojej szansy poprowadzenia zespołu, ale początek niestety nie był dla niego udany, gdyż już w pierwszym sezonie samodzielnej pracy znalazł się z zespołem w strefie spadkowej i od tego czasu West Ham nie potrafił awansować do Division One aż do 1958 roku.

Sytuacja ta zmusiła Payntera do przebudowy zespołu. Menedżer „The Hammers” inwestował spore pieniądze w politykę młodzieżową, a do tego starał się unikać sprowadzania graczy z innych zespołów. Jego plany legły w gruzach po wybuchu II Wojny Światowwej (on sam był zwolniony ze służby z powodu swojego podeszłego wieku). Jednak wielu piłkarzy jak i działacze wiernie służyli ojczyźnie w tych dniach., ale mimo to Rząd nalegał aby prowadzić życie najnormalniej jak jest to tylko możliwe. W 1940r., zespół prowadzony przez Payntera zwyciężył w pierwszej edycji "War Cup" pokonując w finale Blackburn Rovers 1-0.

» Najbliższe spotkanie

Blackpool FC

VS
Play-Off nPower Championship
Wembley
19.05.2012r. 16:00

West Ham United FC

» Ostatnie spotkanie

West Ham United FC

3 : 0

Cardiff City FC

Zapowiedź Raport Video

Lp.	Zespół	M	Br	+/-	Pkt

1.	Reading	46	69:41	28	89

2.	Southampton FC	46	85:46	39	88

3.	West Ham United FC	46	81:48	33	86

4.	Birmingham City	46	78:51	27	76

5.	Blackpool FC	46	79:59	20	75

6.	Cardiff City FC	46	66:53	13	75

7.	Middlesbrough	46	52:51	1	70

21.	Barnsley FC	46	49:74	-25	48

22.	Portsmouth FC	46	50:59	-9	40

23.	Coventry City FC	46	41:65	-24	40

24.	Doncaster Rovers	46	43:80	-37	36

Cała tabela

Lp.	Zawodnik	Liga	Puchary	Suma

1.	Carlton Cole	14	-	14

2.	Kevin Nolan	12	1	13

3.	Ricardo Vaz Te	10	1	11

4.	Mark Noble	8	-	8

5.	Sam Baldock	5	-	5

6.	Jack Collison	4	2	6

7.	James Tomkins	4	-	4

8.	Winston Reid	3	-	3

	Nicky Maynard	2	1	3

10.	Gary O'Neil	2	-	2

	Frederic Piquionne	2	-	2

Pełne statystyki

Zawodnik	Uraz	Powrót

Papa Bouba Diop*	udo	Nieokreślona data powrotu

Guy Demel*	udo	Nieokreślona data powrotu

Winston Reid*	uraz głowy	Nieokreślona data powrotu

Ricardo Vaz Te*	udo	Początek kwietnia

James Tomkins*	?	Wątpliwy występ z Boro

Abdoulaye Faye*	?	Niepewny występ z Boro

Julien Faubert*	?	Nieokreślona data powrotu

* Dane przed spotkaniem z Middlesbrough. (20.03.2012)

» Przybyli

Zawodnik	Status	Z	Typ transferu

Ravel Morrison	Potwierdzony	Man Utd	Definitywny

Ricardo Vaz Te	Potwierdzony	Barnsley	Definitywny

Nicky Maynard	Potwierdzony	Bristol City	Definitywny

Danny Collins	Potwierdzony	Stoke City	Wypożyczenie

Stephen Henderson	Potwierdzony	Portsmouth	Wypożyczenie

» Odeszli

Zawodnik	Status	Do	Typ transferu

Peter Kurucz	Potwierdzony	Rochdale	Wypożyczenie

Herita Ilunga	Potwierdzony	?	Rozwiązany kontrakt

Callum McNaughton	Potwierdzony	Wimbledon	Definitywny

» Publicystyka

» Ci, którzy mnie znają, wiedzą jak ciężko pracuję na treningach. Dla mnie to sposób na życie. W zasadzie trenuję przez cały tydzień – włącznie z niedzielami. Szkoda, �... » czytaj dalej «

» Od pierwszego półfinałowego spotkania fazy play-off, dzielą nas zaledwie godziny. Aby wprowadzić Was w przedmeczową atmosferę, przygotowaliśmy redakcyjny panel dyskusyjny na temat wal... » czytaj dalej «

» Odcinek 5 Średnio otrzymuję 60–70 listów tygodniowo. Najwięcej od kibiców "Młotów", którzy są wręcz rozrzuceni po całym świecie. Ró... » czytaj dalej «

» KUMB: Powrócimy do przeszłości. Kto był waszym ulubionym piłkarzem West Ham'u ? JT: Zacząłem chodzić na West Ham około 1972 roku. Nie brakowało nam dobrych zawodników... » czytaj dalej «