Frank Lampard występował w klubie w latach 1967 - 1985. Łącznie rozegrał 663 spotkania, lepszym wynikiem może pochwalić się jedynie jego partner klubowy Billy Bonds. Jest jedną z bardziej jaśniejszych postaci wśród obronców widzianych kiedykolwiek na Upton Park, nieszczęśliwie nie zaliczył kilku pełnych występów w reprezentacji Anglii.

Bardzo miło wspomina półfinał Pucharu Anglii w 1980 roku podczas, którego zdobył zwycięskiego gola przeciwko Everton'owi i w geście radości zatańczył w narożniku boiska przy Elland Road - wyczyn ten powtórzył niespełna 20 lat później jego syn Frank Lampard Junior.

Na początku lat 90-tych przeniósł się do sztabu szkoleniowego, po to aby już w 1994 roku być prawą ręką menedżera "Młotów" Harry'ego Redknapp'a.

Bramka zdobyta przez ciebie w 1980 roku na Elland Road podczas półfinału Pucharu Angli z Everton'em. Co pamiętasz z tego wieczoru? Gdy słyszysz śpiewy kibiców o tym, to co wtedy czujesz? Ściska w gardle?

" Szczerze mówiac to mam małą pustke w głowie, jeśli chodzi o ten wieczór. Do dzisiejszego dnia zastanawiam się jak, ja się tam znalazłem - byłem chyba za bardzo zmęczony,aby powrócić. Wiem, że był to rzut z autu, ale nie pamiętam kto go wykonał? Brooking go wykonywał? Czy David Cross? Nieważne, ale wracałem się na swoją pozycje i wtedy pomyślałem, że może warto wykorzystać nadarzającą się szanse. To była sama końcówka meczu, dosłownie ostatnie minuty, więc pomyślałem czemu nie? Nie pamiętam nic więcej. To wszystko."

Czy śmiejesz się, gdy kibice o tym śpiewają?

"Tak, lubię gdy o tym śpiewają, przecież skłamałbym gdybym powiedział, że nie."

Dobrze też było, gdy młody Frank powtórzył twój wyczyn?

"Tak. Powiedział wtedy: "Jeśli strzelę gola tato, to będę tańczył wokół flagi w narożniku." Powiedziałem tylko - bo pamietąm, że flaga w narożniku była przy trybunach kibiców Leeds - uważaj na siebie ponieważ dostaniesz butelką w głowę albo czymś innym! "

Jaki jest twój ulubiony mecz w, którym grałeś? Jaki utkwił ci w pamięci ?

"Mam dwa takie mecze. Obydwa mecze finałowe Pucharu Anglii na Wembley. Fulham i Arsenal."

To było dziwne chyba grać z Bobby Moore po przeciwnych stronach, czyż nie ?

"Tak było. Pisał o tym później w swojej książce. Dzieliłem z nim pokój przez 8 lat podczas występów w West Ham United i było to naprawdę dziwne. Te dwa mecze utkwiły mi w pamięci najbardziej. Grałem też przeciwko Jugosławii na Wembley, ale te dwa mecze bardziej pamiętam. To była bardzo duża szansa dla nas."

Byłoby miło wrócić jako trener, zanim zostanie zburzony? (Wembley)

" O tak. Powtarzałem kolegom cały czas, że to nie jest tylko finał. Tu chodzi o całą otoczkę wokół tego finału. Byłem szczęśliwcem, że byliśmy tam dwa razy i wygraliśmy. Nie chciałbym wiedzieć jak to jest przegrać finał i nie chce się przekonać jak to smakuje. Jednak trudno jest zapamiętać zespół, który przegrał w finale, nie?"

Frank, wróćmy do reprezentacji Anglii - Wiem, że kilka dnia temu Harry Redknapp powiedział, że to Anglicy powinni być menedżerami w klubach. Co ty o tym myślisz? Uważasz tak samo?

" Gdzieś tam głęboko w sercu myślę, że uważam tak jak on, ale na końcu to i tak ktoś inny decyduje o zatrudnieniu. Wszystko zależy od tego, czy odnosisz sukcesy. Nie obchodzi mnie kogo zatrudniają; jeśli odnosisz sukcesy i uzyskujesz wyniki, to wtedy nie masz problemu. Problemy zaczną się dopiero wtedy, gdy zaczną przychodzić słabe wyniki, ale tak jest wszędzie. Jeśli jednak będzie zatrudniony i wyniki będą po jego stronie, to wtedy wszyscy będziemy go popierać. To nie jest łatwa robota."

Miałeś kontakt z Bobby Moore i właśnie jego tyczy się następne pytanie. Czy Bobby Moore to największy gracz jaki grał u twego boku? Czy tak właśnie sądzisz,że to Bobby był najlepszym graczem z jakim przyszło ci współpracować?

" Bez cienia wątpliwości tak."

Najtrudniejszy przeciwnik?

" George Best, Willie Morgan i Steve Coppell, gdy po raz pierwszy przyszło mi zagrać przeciwko niemu na Upton Park to jeszcze go nie znałem, ale później już się przekonałem. Muszę powiedzieć, że "pozamiatał" mnie wtedy troszkę i później próbowałem go wyeliminować, ale nie potrafiłem się do niego zbliżyć!"

Spędziłeś bardzo długi okres czasu na Upton Park Frank. Jestem pewien, że w dzisiejszych czasach piłkarze, nie potrafią być aż tak lojalni wobec klubu, tak jak ty byłeś. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się nad odejściem?

" Był taki czas gdy spadliśmy, gdy zostaliśmy zdegradowani. Pojechałem do Norwich rozmawiać z John'em Bond, który był tam menedżerem( było to opisane w książce Ron'a Greenwood'a. Wtedy o tym nie widziałem, ale później ktoś mi o tym powiedział - że Ron przyznał opaske kapitana dla Billy'ego Bonds'a, ale pierwotnie ja nim miałem być - ale ja byłem wtedy w sporze z klubem. Jest to opisane w jego książce i on sam nigdy mi o tym nie powiedział. To wyszło kilka lat później). Także pojechałem do Norwich i już byłem w Ipswich, skręciłem w lewo i pomyślałem, "Poczekaj chwilke" Jestem chłopakiem z Canning Town, to nie dla mnie". Więc pojechałem tam, pomyślałem chwilkę, zastanawiłem się i wróciłem zapominając o tym."

Największe rozczarowanie jako piłkarz? Anderlecht?

"Dobrze, to utkwiło mi w głowie. Oczywiście było to spore rozczarowanie, bo wygralibyśmy to spotkanie gdybym nie podawał wtedy do bramkarza i gdybym nie musiał opuścić boiska. Nie tylko dla mnie będącego na boisku, ale uważam, że wygralibyśmy ten mecz, bo radziliśmy sobie bardzo dobrze. Prowadziliśmy 1-0 i wszystko było pod kontrolą. Nie jest to moje największe rozczarowanie, ale jedno z nich. Po tym spotkaniu długo nie grałem, ponieważ przeszedłem operacje brzucha. Także moje największe rozczarowanie? Nie wiem."

Może spadek?

" Spadek był smutny, to było smutne dla nas wszystkich i nie awansowaliśmy zaraz rok po tym, czy tak? Mimo to dotarliśmy do finału w pucharach i awansowaliśmy rok później."

Czy myślisz, że to kosztowało nas wtedy awans? Finał w 1980 roku?

"Może kosztowało, prawdopodobnie tak. Ale spadek był największym rozczarowaniem - to właśnie wtedy pojawiły się myśli o przeprowadzce do Norwich, ponieważ moja duma została urażona troszke. Ale tak, spadek najbardziej mnie rozczarował."

I to było trochę ironiczne, że Francois Van der Elst wylądował na Upton Park.

"Tak, było,tak."

Czy to było gdy zakończyłeś kariere?

"Nie, ja jeszcze z nim grałem."

Frank teraz gdy jesteś asystentem menedżera, wielu fanów widzi na ławce rezerwowych głównie Harry'ego i Roger'a Cross'a i tak naprawdę nie wiedzą jak to wygląda w rzeczywistości. My często gościmi na boiskach treningowych, więc czesto cie widzimy, ale fani zadający to pytanie nie. Czy mógłbyś wytłumaczyć na czym polega twoja rola i z czym się to wiąże?

"Myślę, że asystent menedżera powinien być takim kimś po środku. Harry tutaj rządzi i to on podejmuje decyzje. Od tego przecież jest menedżer. Jeśli wszyscy dobrze wykonujemy swoją prace to Harry zbiera pochwały, ale kiedy nam nie idzie, to Harry'emu najbardziej się dostaje. Moja praca polega na tym aby być z chłopakami, z dnia na dzień, aby dotrzeć do nich, co w ich głowach siedzi. Wydaje mi się, że dobry asystent albo dobry menedżer nie może pracować nad drużyną tylko na boisku, ale poza też. Kiedy przychodzą na trening, gdy coś nie idzie po ich myśli, albo gdy muszą podjąć jakieś decyzje, chcą zwyczajnie porozmawiać i dowiedzieć się, dlaczego nie znaleźli się w podstawowej jedenastce."

Czyli ty się tym zajmujesz?

"Tak, to część mojej pracy. I doskonale dogaduje się z chłopakami. Czasami się pokłócimy, ale później każdy się z tego śmieje. Ale tak jak mówię to część mojej pracy i pewne sprawy zostają między nami. Harry nie musi wiedzieć o wszystkich problemach, od tego jestem ja."

Frank czy uważasz, że to ważne aby umieć żartować z własnymi piłkarzami? Ponieważ ja, jakoś nie potrafie wyobrazić sobie żartującego Arsen'a Wenger'a na boisku treningowym Arsenal'u.

"My tak robimy tutaj. To coś unikatowego w West Ham'ie. Przyszedł wczoraj koleś z Tottenham'u i chciał dostać podpisaną koszulke West Ham United na jakieś akcje charetatywne. Miał na sobie koszulke Tottenham i tatuaż na szyji Spurs i powiedziałem mu " Zostaw tę koszulke tu prosze". Wtedy może był jeden albo dwóch zawodników - to było wpół do dzisiątej. Powiedział, że musi wracać o dziesiątej, więc powiedziałem mu "Zostaw koszulke i poczekaj, dostaniesz ją, jak każdy przyjdzie" Po długiej chwili powiedział, że nie wierzy jak łatwo było się tu dostać i dodał jeszcze, że będzie kibicem West Ham United z koszulką Spurs na sobie i tatuażem na szyji!"

Czy to właśnie jest to, co zamierzacie zmienić z Harry'm? Bo to właśnie coś bardzo niezwyczajnego w West Ham'ie i w większości klubów nie przekroczysz bramy głównej.

"Nie, ale czasami zastanawiasz się nad pewnymi zmianami. Podczas całego sezonu możesz spotkać dziennikarza, który cie oczernia w gazetach."

David McDonnell?

"Nie, nie mam zamiaru podawać nazwiska, ale czasami zaczynasz myśleć " W piątki rano będziemy ich zatrzymywać i będziemy im kazać czekać na zewnątrz", ale poźniej wszystko toczy się dalej i wraca do normy. Ale opinii publicznej? Nie sądzę, że damy im trudne chwile, ponieważ nie sądzę, że trzeba! Myślę, że piłka nożna jest elementarną grą i należy do człowieka na ulicy."

I tak jak Harry powiedział wiele razy, oni płacą wasze tygodniówki.

"Tak to prawda. Ciężko pracujący ludzie zarabiają na nasze wypłaty, to oni nam płacą. Ludzie z ulicy. Wiem, że teraz zaczyna się komercjowanie stadionów, ludzie siedzą w lożach i jedzą posiłki i takie tam, ale dla mnie to nie jest piłka nożna. Wiem, że to przynosi pieniądze do klubu, ale to cieżko pracujący ludzie są naszym chlebem powszednim."