» HYMN
Hymn West Hamu United noszący zacny tytuł "I'm forever blowing bubbles" jest pieśnią o bardzo bujnej historii. Początki tego utworu sięgają 1918 roku, kiedy to został on zaprezentowany na Brodwayu w musicalu "The Passing Show of 1918".
Muzykę do popularnych "Baniek" napisał John Kellette, a słowa w początkowym wydaniu były dziełem Jaan'a Kenbrovin'a. Utwór niejednokrotnie modyfikowano i zmieniano jego kształt na potrzeby przeróżnych angielskich wykonawców, których lista jest bardzo długa. "I'm forever blowing bubbles" zostało oficjalnie zarejestrowane w 1919 roku, kiedy to wytwórnia Kendis-Brockman Music Co. Inc. otrzymała prawa do tej pieśni. Z czasem jednak właściciel niejednokrotnie się zmieniał i z roku na rok utwór nabierał coraz większej popularności.
Utwór w latach dwudziestych był wykonywany przez czołowe brytyjskie kapele. Jedną z ciekawszych interpretacji wykonała wówczas Ben Selvin's Novelty Orchestra, grając temat w klimacie jazzowym na 3/4. Kilkadziesiąt lat później pieśń była nie mniej popularna. Wykorzystywano ją w przeróżnych musicalach, programach telewizyjnych a nawet kreskówkach.
Dziś "I'm forever blowing bubbles" kojarzone jest głównie z West Hamem United. Wszystko za sprawą Charlie Paynter'a, który przypisał pieśń klubowi w późnych latach dwudziestych. W zagmatwaną historię łączącą West Ham z utworem są zamieszani Billy J. "Bubbles" Murray, który był zawodnikiem lokalnego Park School oraz Cornelius Beal - kibic, który śpiewał z trybun "I'm forever blowing bubbles" kiedy Park School odnosiło dobre rezultaty. Beal był przyjacielem Payntera, a Murray z czasem przeniósł się do szkółki West Hamu i grał między innymi z takimi zawodnikami jak Jim Barrett. Utwór powoli stawał się popularny wśród kibiców West Hamu i zaczęto go śpiewać przed rozpoczęciem każdego spotkania rozgrywanego na Boleyn Ground. Czasem do wykonania włączała się nawet miejscowa orkiestra.
Na potrzeby klubu wprowadzono drobne korekty słowne w refrenie pieśni. Wers "nearly rich the sky" został przekształcony w "they rich the sky" oraz "Then like my dreams" zastąpiono "And like my dreams". W zakończeniu kibice dodali powtarzający się okrzyk "United, United!"
"I'm forever blowing bubbles" na stałe wdrążyło się w kanon futbolowych szlagierów i jest jedną z najsławniejszych pieśni kibicowskich na wyspach, obok "You'll never walk alone" Liverpoolu.
W hołdzie dla klubu z East Endu, tamtejsza punkowa grupa Cockney Rejects, wydała w 1980 roku na swojej płycie hymn West Hamu w wersji punk-rockowej. Utwór został również wykorzystany w 2006 roku, w filmie Green Street Hooligans, w którym główną rolę zagrał Elijah Wood.
W 2006 roku w meczu Arsenalu z Tottenhamem na Highboury, kibice The Gunners zaśpiewali "I'm forewer blowing bubbles", dla swoich rywali z powodu wcześniejszej wygranej WHU nad Spurs, która zapewniła Arsenalowi występy w Lidze Mistrzów. Podobna sytuacja miała miejsce w szatni Blackburn , kiedy to West Ham remisując z Manchesterem United zapewnił ekipie Rovers mistrzostwo kraju.
Treść utworu
Zwrotka
I'm dreaming dreams,
I'm scheming schemes,
I'm building castles high.
They're born anew,
Their days are few,
Just like a sweet butterfly.
And as the daylight is dawning,
They come again in the morning.
Refren
I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air,
They fly so high,
Nearly reach the sky,
Then like my dreams,
They fade and die.
Fortune's always hiding,
I've looked everywhere,
I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.
Wykonawcy
Utwór "I'm forever blowing bubbles" był wykonywany między innymi przez następujących artystów:
Punk Singles Collection
Dla zorientowanych nieco bardziej...
Utwór "I'm forever blowing bubbles" jest zazwyczaj wykonywany w tonacji A-dur. Oto zapis akordów tej pieśni, w wykonaniu Johna Williama Kellette nagranej przez Artie Shaw'a w 1950.
A E7 A
I'm forever blowing bubbles,
D Cdim A
Pretty bubbles in the air,
D A D A
They fly so high, nearly reach the sky,
B7 Cdim Bm7-5 E7
Then like my dreams they fade and die.
A F#7 C#7
Fortune's always hiding,
F#m Bm7-5 E7
I've looked everywhere,
A E7 A A7
I'm forever blowing bubbles,
Cdim E7 Bm7-5 E7 A
Pretty bubbles in the air.
MP3
Oto wybrane interpretacje utworu w zapisie MP3 oraz WAV:
Helen Clark & George Wilton Ballard (1920)
Kenbrovin and Kellette
George Hamilton Green's Novelty Orchestra (1922)
Ben Selvin Dardanella (1920)
Henry Burr & Albert Campbell (1920)
Hymn West Hamu United noszący zacny tytuł "I'm forever blowing bubbles" jest pieśnią o bardzo bujnej historii. Początki tego utworu sięgają 1918 roku, kiedy to został on zaprezentowany na Brodwayu w musicalu "The Passing Show of 1918".
Muzykę do popularnych "Baniek" napisał John Kellette, a słowa w początkowym wydaniu były dziełem Jaan'a Kenbrovin'a. Utwór niejednokrotnie modyfikowano i zmieniano jego kształt na potrzeby przeróżnych angielskich wykonawców, których lista jest bardzo długa. "I'm forever blowing bubbles" zostało oficjalnie zarejestrowane w 1919 roku, kiedy to wytwórnia Kendis-Brockman Music Co. Inc. otrzymała prawa do tej pieśni. Z czasem jednak właściciel niejednokrotnie się zmieniał i z roku na rok utwór nabierał coraz większej popularności.
Utwór w latach dwudziestych był wykonywany przez czołowe brytyjskie kapele. Jedną z ciekawszych interpretacji wykonała wówczas Ben Selvin's Novelty Orchestra, grając temat w klimacie jazzowym na 3/4. Kilkadziesiąt lat później pieśń była nie mniej popularna. Wykorzystywano ją w przeróżnych musicalach, programach telewizyjnych a nawet kreskówkach.
Dziś "I'm forever blowing bubbles" kojarzone jest głównie z West Hamem United. Wszystko za sprawą Charlie Paynter'a, który przypisał pieśń klubowi w późnych latach dwudziestych. W zagmatwaną historię łączącą West Ham z utworem są zamieszani Billy J. "Bubbles" Murray, który był zawodnikiem lokalnego Park School oraz Cornelius Beal - kibic, który śpiewał z trybun "I'm forever blowing bubbles" kiedy Park School odnosiło dobre rezultaty. Beal był przyjacielem Payntera, a Murray z czasem przeniósł się do szkółki West Hamu i grał między innymi z takimi zawodnikami jak Jim Barrett. Utwór powoli stawał się popularny wśród kibiców West Hamu i zaczęto go śpiewać przed rozpoczęciem każdego spotkania rozgrywanego na Boleyn Ground. Czasem do wykonania włączała się nawet miejscowa orkiestra.
Na potrzeby klubu wprowadzono drobne korekty słowne w refrenie pieśni. Wers "nearly rich the sky" został przekształcony w "they rich the sky" oraz "Then like my dreams" zastąpiono "And like my dreams". W zakończeniu kibice dodali powtarzający się okrzyk "United, United!"
"I'm forever blowing bubbles" na stałe wdrążyło się w kanon futbolowych szlagierów i jest jedną z najsławniejszych pieśni kibicowskich na wyspach, obok "You'll never walk alone" Liverpoolu.
W hołdzie dla klubu z East Endu, tamtejsza punkowa grupa Cockney Rejects, wydała w 1980 roku na swojej płycie hymn West Hamu w wersji punk-rockowej. Utwór został również wykorzystany w 2006 roku, w filmie Green Street Hooligans, w którym główną rolę zagrał Elijah Wood.
W 2006 roku w meczu Arsenalu z Tottenhamem na Highboury, kibice The Gunners zaśpiewali "I'm forewer blowing bubbles", dla swoich rywali z powodu wcześniejszej wygranej WHU nad Spurs, która zapewniła Arsenalowi występy w Lidze Mistrzów. Podobna sytuacja miała miejsce w szatni Blackburn , kiedy to West Ham remisując z Manchesterem United zapewnił ekipie Rovers mistrzostwo kraju.
Treść utworu
Zwrotka
I'm dreaming dreams,
I'm scheming schemes,
I'm building castles high.
They're born anew,
Their days are few,
Just like a sweet butterfly.
And as the daylight is dawning,
They come again in the morning.
Refren
I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air,
They fly so high,
Nearly reach the sky,
Then like my dreams,
They fade and die.
Fortune's always hiding,
I've looked everywhere,
I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.
Wykonawcy
Utwór "I'm forever blowing bubbles" był wykonywany między innymi przez następujących artystów:
Gordon Jenkins
Swing Is Alive
(1998)
Vera Lynn
If I Am Dreaming (1940s)
Alice Linn
Uncle Ozzie Features
Alice Linn: I Want to Be Your Polka Sweetheart
Klaus Ogerman
Music of the 1920s
Norman Field,
Richard
Simmons, Terry Knight
The Red Light Trio
West Ham United
Cup Squad
Punk Singles Collection
Grandma's Boys
When the Toy Soldiers Marched on Parade (1980s)
Charlie Ventura
I'm Forever Blowing Bubbles
Joan Morris
(Moonlight Bay, 1999)
Dla zorientowanych nieco bardziej...
Utwór "I'm forever blowing bubbles" jest zazwyczaj wykonywany w tonacji A-dur. Oto zapis akordów tej pieśni, w wykonaniu Johna Williama Kellette nagranej przez Artie Shaw'a w 1950.
A E7 A
I'm forever blowing bubbles,
D Cdim A
Pretty bubbles in the air,
D A D A
They fly so high, nearly reach the sky,
B7 Cdim Bm7-5 E7
Then like my dreams they fade and die.
A F#7 C#7
Fortune's always hiding,
F#m Bm7-5 E7
I've looked everywhere,
A E7 A A7
I'm forever blowing bubbles,
Cdim E7 Bm7-5 E7 A
Pretty bubbles in the air.
MP3
Oto wybrane interpretacje utworu w zapisie MP3 oraz WAV:
Helen Clark & George Wilton Ballard (1920)
Kenbrovin and Kellette
George Hamilton Green's Novelty Orchestra (1922)
Ben Selvin Dardanella (1920)
Henry Burr & Albert Campbell (1920)
Opracował: Łukasz Papuda
| » | Śpiewnik |
| » | Stadion |
Zawodnik sezonu 2009/10 według czytelników whufc.pl
1. Scott Parker - 66 punktów
2. Alessandro Diamanti - 61 punktów
3. Carlton Cole - 28 punktów
Pełne zestawienie
1. Scott Parker - 66 punktów
2. Alessandro Diamanti - 61 punktów
3. Carlton Cole - 28 punktów
Pełne zestawienie
Zagraniczni partnerzy:
Rosyjskojęzyczna strona fanów West Ham United | Hammer Hearts Germany | Fan Club Serbia | Sauerland Hammers | Hammers from Ukraine | Dublin Hammers | OZ Hammers | Hammers from Tenerife | Yersey Hammers | New York Hammers | The Belgian Irons | Herita Ilunga | Boleyn Badges | Match hotels | Livescore
